Uçuyorum

Uçuyorum...

Kanatlarım çıktı onları ezen, hapseden et parçalarının, kemikten kafeslerin içinden.

Uçuyorum...

Bedenim pisti, bedenim kirliydi, etlerim çürümüştü, gözlerim nefretten kıtaları hareket ettirecekti sanki ! Hatıralarım yazın sıcak rüzgarları gibi yakar zihnimi.

Uçuyorum...

Artık benim olmayan parmaklarda kan pıhtıları, dudakların üzerinde ince kabuklar ve derin yarıklar var ve ben... uçuyorum...

Benim değildi beynim, hiç beynimle düşünmedim

Kendimi kaybettim, kendim tiksindim, yıkanıp temizlenemedim

Suçsuz günahsız bir çocuk vardı içinden lanetli, cıva gibi ağır cıva gibi zehirli karışımların geçtiği damarların altında

Suçsuz günahsız bir çocuk haykırırdı etten duvarların ardında

Suçsuz günahsız bir çocuğu boğdular yüce sevgisizlikleri ile ! 

Suçsuz günahsız bir çocuğun yüzüne kapandı kapılar merhametten yoksun , sigaradan sararmış eller ile

Uçuyorum...

Hep bedenim sarhoştu benim, kahverengi masaların üstünde ve şimdi ruhum sarhoş beyaz ve beyaz olduğu kadar kirli tuvaletlerin içinde benden başka her türlü canavar olan aynalarının karşısında ayılmamacasına ve, ve ben uçuyorum...

İçimde kopan, zaten hiç birleşmemiş olan bir şeyler çelikten, demirden halkalar gibi geçiyor birbirine

Uçuyorum...

Duvarlar yıkılınca kavuştu susuz bir ruh küçük sevgilisine

Uçuyorum...

Geride ölü bedenler bıraktım sanki yüzlerce binlerce 

Uçuyorum..

Geride ruhu olmayan bir et yığını bıraktım, orada, atılmış parçalanmış yatıyor aşağıda

Uçuyorum...

Şimdi keskin kokulu, ağır bir sisi yarmışım, bedensiz bir ruh olmuşum uçuyorum

Uçuyorum, yanından geçtiğim ve ateşimi hissettiremediğim insanlar, uçuyorum

Uçuyorum, aç bir çakal gibi kurtlanmış etlerinizi parçaladığım kirlenmiş ruhlar, uçuyorum

Günah yedim, acı içtim sizinle birlikte, oturduğumm masalarınızdan şimdi ebediyen kalktım, uçuyorum

Elveda hayal kırıklıklarım, elveda beklenmiş ama kapıyı hiç çalmamış sevgiler

Elveda boş şişeler, göremediğim renkler tadamadığım tatlar elveda

Elveda sevemediğim çocuk, elveda hatırlamaktan deliler gibi korktuğum çocuk elveda

Senin de kırmızı ayakkabıların vardı o masaldaki kız gibi dans ettikçe ayaklarını sıkıp yarıveren, elveda

Senin de bir celladın vardı hemde kangren olmamış taze yerlerini kesen, elveda

Uçuyorum...

Hiç sevmediğim toprağınızı, denizinizi beğenemedim, şimdi utancımdan kafamı kaldırıp bakamadığım gökyüzüne gidiyorum

 Uçuyorum...

Azrail'inizdim kendi ellerinizle yarattığınız...

Kocaman bir okyanusta bir parça köpük olan deniz kızına özendim

Şimdi kendi okyanusuma uçuyorum

Uçuyorum arkamda her gece rüyalarıma giren arsız hayaletleri bırakarak

Uçuyorum aynalarda şekilden şekile giren gölgeli ölü suretler bırakarak

Uçuyorum , ben kendi cehennemimi yaratmışım bu dünyada,

Kaybolmadım, keşke kaybolsaydım içinde ama her yerini olmayan adım gibi biliyordum, uçuyorum

Almıyorum, zaten hiç istediğimi alamamıştım, vermiyorum zaten hiç vermemiş, verememiştim...

Yürümüyorum, koşmuyorum, düşmüyorum, düşünmüyorum, anlatmıyorum, hoş zaten anlatamıyorum
Uçuyorum...

Bu şiir bir öykü, bir senaryo için yarattığım bir karaktere ithafen, onun ağzından yazılmıştır. Karakter alkolik bir seri katildir. Kendince masum olmadığını düşündüğünü insanların arasındadır ve yine onları öldürmektedir. En büyük korkusu onlara benzemektir aslında. Kendini tanıyamamakta hatta adeta nefret etmektedir. Travmalar ile dolu bir çocukluğu vardır ve ilk cinayetini çok erken yaşta yine bir travma sonucu işlemiştir. Ruhsuz bir beden iken öldürmek için yaşamayı tercih etmiş, bildiği tek şey olan öldürmeyi artık yapamayacağını anlayınca bedensiz bir ruh olmayı tercih etmiş ve intihar etmiştir. Mezar taşına "kirlenmek için yaşadı, temizlenmek için öldü" yazdırılması muhtemeldir.